saxky님의 프로필SoUnD Artist사진블로그리스트기타  |  도구 도움말 |
|
11월 25일 หมอบอกว่าเป็นโรคร้ายเมื่อวานไปหาหมอ หมอตรวจพบว่า เป็นโรคร้ายชนิดหนึ่ง
อึ้ง...ทึ่ง...งง โธ่ชีวิตช้านทำไมตอ้งเป็นแบบนี้ด้วย
"โรคนี้ ไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้" หมอบอก
แต่มีวิธีเดียวคือ ..... อยู่ใกล้ ๆ กับคนที่เป็นโรคนี้เหมือนกัน
อ้าว...โธ่ ยิ่งหนักเข้าไปใหญ่ คุณหมอขา.......
จากการสำรวจในโลกนี้ประชากร ร้อยละ 80 เป็นโรคตามหาเงาอีกครึ่งซีกของตัวเอง
ถ้าคุณลองสังเกตุดูดี ๆ ตอนนี้เงาของคุณเข้ม ข้น หรือว่า จาง ๆ ตอนรับแสงแดด
ฉันเพิ่งสังเกตุเห็นเงาของฉัน มันเริ่มจางลง ๆ และซ้ำร้ายเกิดอาการแทรกซ้อน
หมอบอกว่า อาการนั้นเรียกทางการแพทย์ว่า อาการ ห. เข้าแทรกแซง
อาการ ห. มันเป็นไงล่ะคะ คุณหมอ....ฉันเอ๋อ ไปชั่วขณะ
อ่อ อาการ ห. ก็คือ เงา + ห = เหงา
เห็นไม๊มี อาการ ห. มาเข้าแทรกแซง ตอนตามหาเงาตัวเองอยู่ เรย ออกมาเป็นอาการ เหงา
แล้วถ้าคนที่มีอาการแบบนี้ อยู่ด้วยกัน มันจะบรรเทาและทุเลาลงได้
อ่ะ... แล้วกลับมาหาหมออีกภายใน 2 เดือนข้างหน้า ตอนนี้หมอจะแบ่ง คนเหงาให้กลับไปอยู๋ด้วยสักคน
แล้วมาหาตามที่หมอนัดนะ อย่าเบี้ยว อย่าขาด อย่าแอบไปเหงากัน 2 คน
-------------------------------------------------------------------------------------------
เขียนเล่น ๆ เพราะมีคนชอบบอกว่าเรา ขี้เหงาดีนัก เรยเอามาแต่งเรื่องอ่านเล่น ๆ เอง หุหุ
ขอแก้ผ้า เอ๊ย ขอแก้ตัวหน่อยว่า เราไม่ได้เหงา แต่กำลังตามหาเงา อีกครึ่งด้านที่เริ่มจางไป
11월 12일 โลกของคนที่ใช้ใจสัมผัสถ้าวันนี้ คนเรา สามารถรักกันได้มากขึ้นอีกสักนิดก็คงจะดี......
รักตัวเอง รักคนอื่น รักคนรอบข้าง รักธรรมชาติ รักฟากฟ้า และท้องทะล
เคยอ่านบทสัมภาษณ์ของคนตาบอดคนนึง เขาบอกว่า ถ้าเป็นไปได้ ถ้าเขามีพรสามารถขอนางฟ้าได้
เขาจะขอเป็นคนตาบอดอยู่ในโลกที่เขาเคยเป็นนี่ล่ะ ไม่ขอเป็นคนตาดี ๆ เหมือนคนอื่น ๆ ๆ
เพราะโลกนี้ของเขามีความสุขแล้ว ......
มีคนถามเขาว่า ผู้หญิงที่สวยในความคืดเขาเป็นยังไง.....
เขารีบตอบทันทีว่า ผู้หญิงสวยคือ คนที่สวยจากจิตใจ คำพูด การกระทำ นั่นคือความสวยงามที่พวกเขาสัมผัสได้
ฟังแล้วก็อยากไปอยู่ในโลกของเขาจัง.... โลกที่ไม่ต้องเสแสร้งใส่หน้ากากเข้าหากัน
ไม่ต้องนั่งปั้นหน้า ไม่ต้องฝินความรู้สึก .....
อยากลองเกิดเป็นคนตาบอดสักช่วงนึง คงได้อรรถรสในโลกใบใหม่ และประสบการณ์แปลกใหม่ เป็นแน่แท้
-- โลกที่ไม่ต้องใช้หน้าตาเข้าหากัน
-- โลกที่ไม่ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยม มารยาเสแสร้ง
-- โลกที่ความสวยงามอยู่ที่หัวใจ
-- โลกที่สามารถหลับได้ตลอดเวลา (อิอิ อันนี้ชอบ)
-- โลกที่จินตนาการ ไร้ขอบเขต ไม่มีกฏแห่งการมองเห็นกำหนด หรือขีดเส้น บังคับ
-- โลกที่ใช้มือเป็นใหญ่ ในการทำสิ่งต่าง ๆ (เพราะมือนั่นคือตัวแทนของหัวใจ)
โลกที่ความรักคือสิ่งสวยงาม รักที่ไม่ปนเปิ้อน ร่างกายถูกออกแบบมา แทบไม่ได้ใช้
แต่หัวใจต่างหากที่ยิ่งใหญ่ในโลกใบนี้
11월 7일 สำหรับน้องที่รักยิ่ง (น้องจอย)กลางดึกของคืนวันที่ 1 พย. ประมาณ 5 ทุ่ม มีโทรศัพท์มาบอกว่าน้องที่รู้เราจักชื่อจอย เข้าโรงพยาบาล
หัวใจหยุดเต้นไปเกือบชม. แล้ว นาทีนั้นพูดอะไรไม่ออก หัวตื้อ มือชา มึน ๆ ๆช๊อค ๆ ๆ
ทำไงดีล่ะทีนี้ รถที่ในหมู่บ้านก็หมดแล้วด้วย น้องก็ไม่อยู่ ถ้าอยู่จาได้ให้ขับรถไปส่ง
ก็เรย โทรเรียกศูนย์แท็กซี่ให้มารับ
.............................................................................................................
รพ. บางกอก 9 อินเตอร์เนชั่นแนล คือเป้าหมายการเดินทางในครั้งนี้ของเรา
พอไปถึงเพื่อน ๆ อยู่กันเต็มไปหมดหน้าห้อง i.c.u.
รู้ข่าวว่า จอยชัก ขณะอาบน้ำ แล้วก็หน้าทิ่มไปในอ่างน้ำ แล้วก็หยุดหายใจด้วยนานทีเดียว
หมอปั๊มหัวใจขึ้นมาใหม่ แต่ก็ยัง 50/50 อยู่
เห็นคนเป็นแม่ร้องไห้ ปานใจจะขาด แล้วรู้สึกว่า.... โอวชีวิตคนเรา แม้ตอนเกิด หรือช่วงสุดท้ายของชีวิต
คนที่ยังรัก และห่วงเรา ไม่ไกลห่างจากเราเรย ก็คือ คนที่เป็นแม่เรานี่ล่ะ
ทุกคนรอผลการทำงานของแพทย์ในห้อง i.c.u. อย่างใจจดจ่อ
เกือบเที่ยงคืนกว่า ๆ หมอออกมาบอกว่า ให้ทำใจอ่ะ......
แต่ก็ให้พวกเราเข้าไปดูหน้าน้องเค้าได้ ไปเยี่ยมเค้าได้ทีละ 2 คน
ตอนเข้าไปเห็นหน้าจอย... ทุกคนออกมาร้องไห้กันออกมาหมด
เราพยายามไม่ร้อง แต่จริง ๆ ร้องไปในใจอยู่ตลอดเวลา ไม่อยากให้ใครเห็น เดี๋ยวจะร้องกันไปใหญ่
พอเห็นหน้าน้องเค้า..... เราไร้ความรู้สึกมาก... บอกไม่ถูก
ไม่รู้จาเริ่มต้นตรงไหน....มือไม้วางไม่ถูก ไม่มีคำพูดใด ๆ ออกมาจากปาก
ส่วนน้องที่เข้าไปด้วยกัน ก็พูดกับจอยใหญ่ เหมือนจอยกำลังหลับอยู่
จอยหลับตาพริ้ม แต่เรารู้สึกว่าจอยตื่นอยู่และมีชีวิตอยู่ข้าง ๆ พวกเรา
จอยไม่ได้ยิ้มให้เหมือนทุกครั้งที่พวกเราเห็น แต่ตอนนี้เรารู้สึกว่าจอยกำลังยิ้มแย้มอย่างมีความสุข
จอยไม่ได้พูดอะไรสักคำ เพราะตามตัว ตามหน้า ใส่สายระโยงระยางเต็มไปหมด
แต่เรารู้สึกว่า จอยกำลังพูดบางอย่างกับพวกเราอยู่
วันนี้มือของจอยขยับไม่ได้ เพราะกำลังใส่สายน้ำเกลือ และให้เลือดตามแขนเต็มไปหมด
แต่เรารู้สึกว่าจอยกำลังสัมผัสใจ สัมผัสพวกเราอยู่ด้วยความรักตลอดเวลา
น้ำตาเราจะหลั่งรินให้ได้ ........
จอยน้องสาวที่รัก พี่ไม่มีคำพูดอะไรจะพูดกับจอย
แต่พี่มีแต่ความรู้สึก ที่ยากจะอธิบายได้ ไม่มีภาษาใด ๆ มาแทนความรู้สึกของพี่ได้ตอนนี้
แต่มันเป็นภาษาที่พี่สื่อสารถึงจอยได้ พี่เชื่อว่าจอยเข้าใจภาษาจากพี่ ณ นาทีนี้
คืนนั้น ฉันนอนเฝ้าอาการจอยนอกห้อง i.c.u. ทั้งคืนร่วมกับพี่น้องคนอื่น ๆ
รุ่งเช้าอาการจอยก็ยังทรง ๆ ไปเรื่อย ๆ
สาย ๆ ฉันก็กลับบ้านมาอาบน้ำ เหมือนตัวเองจะไม่สบายนิด ๆ ๆ
นอนไปตื่นมาบ่าย ๆ เชียว ตอนเย็นไปโรงพยาบาล....
จอยเสียแล้ว!!!!
ไม่อยากได้ยินคำนี้ ไม่อยากให้เกิดขึ้น แต่ก็รู้ว่าทุกคนต้องมีวันนี้ มาถึงกันทุกคน
น้ำตาเราก็ไหลตลอด ตั้งแต่รู้ข่าวจอย
เสียใจหลายอย่างที่กำลังจะทำ บางอย่างให้จอย แต่ยังไม่ได้ทำ
เสียใจที่ตอนจอยอยู่พี่พลาดที่จะทำอะไรบางอย่างให้จอยไป
จอย.....สิ่งที่พี่จะทำให้จอยได้อีกครั้งคือ พี่มีเพลงพิเศษที่พี่จะมอบให้จอย
พี่ทำไปพี่ก็น้ำตาไหลตลอดทางของการทำเรย
พี่ก็ไม่ไหวอีกแร้วล่ะตอนนี้....พรุ่งนี้พี่มาเขียนใหม่นะจอย
|
|
|
