saxky's profileSoUnD ArtistPhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    February 08

    หลงสามล้อ

     
     
    เมื่อค่ำคืนของดวงดาวมาถึง ราตรีก็ระยิบระยับ ประดับด้วยสี แสง ของชม. ในค่ำคืนนี้
     
    สิ่งสุดท้ายของชีวิตมนุษย์ที่ทำงานในเมืองแท่งตึก  คือ การกลับไปยังแหล่งที่ซุกหัวนอน
     
    ชั้นก็เป็นคนหนึ่ง ที่ใช้ชีวิตทั้งวันกับการทำงาน ซ้อมดนตรี หรือแม้แต่เล่นดนตรีก็ตาม
     
    หลังจากกิจกรรมของชีวิตหมดลง  .....  บ้าน   คือที่สุดท้ายที่คนจะนึกถึง......
     
     
    เลิกกิจกรรม  ....นั่งรถกลับบ้าน   ต่อวินมอร์เตอร์ไซด์เข้าซอยหมู่บ้าน  นี่คือวัฎจักรวงเวียน
     
    ชีวิตและเส้นทางการกลับบ้านของคน ๆ นึง ณ.  หมู่บ้านแถบรอบนอก กทม.
     
    ชั้นใช้ชีวิตการโดยสารรถ กลับบ้านเป็นประจำแบบนี้แทบทุกวัน - คืน
     
     
    และวันนี้ก็อีกค่ำคืนนึงที่ หลังจากลงรถเมล์ ก็ต้องนั่งวินมอร์เตอไซด์เข้าไปในหมู่บ้าน (ซึ่งลึกโคตร ๆ )
     
    ดูนาฬิกา ดิจิตอล ที่เพิ่งถอยออกมาใหม่  มันกำลังพูดให้ได้ยินออกมาว่า 11.50 น. หรือ อีก 10 นาทีก็จะ ขึ้นวันใหม่แร้ว...
     
    วันนี้มอร์เตอร์ไซด์ไม่หลงเหลือเรยสักคัน ที่พอจะพากลับไปยังหมู่บ้านอันแสนไกล....ในค่ำคืนที่ดวงดาวประดับราตรี
     
     
    เคลื่อนมุมโฟกัสของสายตาไปอีกประมาณ 20 เมตร  ก็เห็นสามล้อ คันหนึ่ง  คนขี่นอนรอผู้โดยสารอยู่ครึ่งหลับครึ่งตื่น
     
    ทันใดนั้นหัวใจชั้นก็สะกิดบอกหัวสมองว่า.....  คืนนี้กลับบ้าน (อันไกลและลึกโคตร) ด้วยสามล้อสิ
     
    นานแร้ว..ที่ คนเรารีบเร่ง แข่งกับเวลา  ทุกค่ำคืน คนเราลืมสังเกตุระยะทาง ที่เราผ่าน
     
    เราลืมสังเกตุ เสียงของสายลม ที่พัดแผ่ว  คอยเป็นเพื่อนยามเดินทาง
     
    เราลิมสังเกตุ เสียงของแมลง หรีดหริ่ง ที่ร้องขับขานทุกค่ำคืน
     
    เราลืมพูดคุย ทักทาย หรือโต้ตอบกับคนที่นำพาเราไปสู่ที่หมายของการโดยสาร  ทั้ง ๆ ที่เราอยู่ใกล้กันแค่เอื้อม
     
     
    คิดได้ดังนั้น เท้าทั้งสองข้างของชั้นก็ไวกว่าความคิด มันเดินสวบ ๆ ๆ นำหน้าไปแระ
     
     
    "พี่ค่ะ  ไปหมู่บ้าน......   ค่ะ พี่ไปไม๊คะ" 
     
     
    ชั้นถามพี่คนขี่สามล้อ  เพราะปกติเวลานี้ ไม่เคยมีคนขี่สามล้อมานั่งรอผู้โดยสาร  จะมีก็แต่มอร์เตอร์ไซด์ เกลื่อนกลาด
     
    "เอ่อ...น้อง มันไกลนะ  ...
     
    "แร้วก็ ต้องใช้เวลานานกว่าจะไปถึง "
     
    พี่คนขับบอกว่าขี่ไปส่งได้ แต่จะเสียเวลา  ประมาณว่า ทำไมไม่นั่งมอเตอร์ไซด์เข้าไป ไวกว่ากันเยอะเลย
     
     
    "อ่อ ...ไม่เป็นไรพี่  อยากนั่งสามล้อ  ไม่ได้นั่งมานานแระ นานมากทีเดียว แร้วอีกอย่างก็ไม่ได้รีบด้วย"
     
    ช้าน ยืนยันคำเดิม ว่าจะอาศัยเจ้า 3 ล้อ กับแรงมนุษย์ในการปั่น ไปส่งชั้นที่บ้าน
     
    พี่คนขับก็ทำหน้างง ๆ  ๆ แต่ก็บอกอีกว่า ก็ถ้านั่งเพลิน ๆ ไปก็จะถีบไปส่งให้
     
     
    "แปลกดีนะน้อง  ไม่เคยมีวัยรุ่นคนไหน เดี๋ยวนี้ที่จะมานั่งสามล้อหรอก"
     
    เค้าไม่อยากเสียเวลา  นั่งแต่มอร์เตอไซด์กันหมดแร้ว 
     
     
     
    ***************
     
    to be continue