แต่ถึงช่วงเวลาแบบนั้น จาไม่มีใครอยู๋ข้างกายเราเลยสักคนก็ตาม  

แต่อย่างน้อย    เราก็ยังมีลำแข้งใหญ่ ๆ อันบึกบึนนี่ล่ะวะที่จาอยู่คอยซับน้ำตาให้ตัวเราเอง

มันไม่ใช่เรื่องตลก นะครับ ท่าน  แต่เป็นเรื่องอนาคต วิถีการเดิน การวางแพลน วางแผนชีวิตใน step ต่อไป

ว่าระหว่างที่เราขาดบางอย่างไปนั้น เราจาได้บางอย่าง คืออารัยเข้ามาในชีวิตบ้าง

เป็นเรื่องน่าท้าทาย แต่ว่าต้องแลกกับความเศร้า ความเจ็บปวด ความถวิลหา  ความทรงจำที่ทำให้น้ำตารินไหล

ใครกล้าแลกบ้างไม๊..?????   ขอมือหน่อย