saxky's profileSoUnD ArtistPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
August 31 ช้านนน ไม่ใช่หุ่นยนต์เมื่อคืน ประมาณสัก 5 ทุ่มกว่า ๆ ตอนพระอาทิตย์กำลังหลับไหล
และดวงจันทร์กำลังเริงร่าอยู่นั้น....... เวลาได้เคลื่อนพาให้เราพบกับเหตุการณ์บางอย่าง
ขณะอยู่บนรถเมล์สายที่วิ่งผ่านถนนที่แสนจะแย่ยิ่งกว่าดวงจันทร์อยู่นั้น (ทางกลับบ้านมันเป็นแบบนั้นจริง ๆ )
ก็บังเกิดเสียงกระทบขึ้นอย่างดัง
โครม!!!!! เปรี้ยง!!!! โอ๊ย!!!!!!!
มันคือแรงกระทบ และแรงกระแทกของชายคนนึง ที่กำลังห้อเจ้าม้าเหล็ก ขับขี่ในยามค่ำคืนนี้
เจ้าม้าเหล็กไปกระทบกับวัตถุอีกชิ้นที่ ลำตัวใหญ่และแข็งแรงกว่า
เจ้าวัตถุชิ้นนี้มันห่อหุ้ม ร่างของมนุษย์ บอบบางไว้ภายใน
จำได้แต่ว่ามันคือ รุ่น type Z
สถานที่ตรงนั้นค่อนข้างมืดสนิท.... ไม่ค่อยมีคนผ่านเท่าไหร่ เพราะ เกือบเที่ยงคืนได้แล้ว
นาทีนั้น คนบนรถ ก็ต่างเห็น แต่ปฏิกิริยาทุกคนบนรถ เหมือนโดนโปรแกรมมาเหมือนกันหมด
คือ.... นิ่งเฉย นิ่งเงียบ คนขับยังคงดำเนินการขับรถต่อไป เหมือนหุ่นยนต์ที่โดนโปรแกรมไว้
เอ...หรือว่า คนบนรถนี้ มันเป็นหุ่นยนต์กันไปหมด
หรือว่าเราดันมาขึ้นรถผิดขบวน อาจเป็นรถเมล์เฉพาะสำหรับหุ่นยนต์ที่มาดำเนินชีวิตปะปนกับมนุษย์
บนโลกเบี้ยว ๆ ใบนี้ก็เป็นได้.......
ง้าน... ในฐานะที่เราไม่ใช่หุ่นยนต์ เราจึงบอกให้คนขับรถหยุดรถซะ เราจะลงตรงนี้ล่ะ แม้ไม่ใช่ป้ายก็ตาม
ส่วนหุ่นยนต์ตัวอื่น ๆ เชิญกลับบ้านไปจู๋จี๋กับที่รัก หรืออาบน้ำอุ่น ๆ ๆ หรือ ไปลงโปรแกรมจิตสำนึกที่ดีเพิ่มก็เชิญ ไป๊!!
.............................................
เบื้องล่าง ที่เห็น คือผู้ชายนอน กับกองเลือดที่ไหลออกมาจากส่วนต่าง ๆ ในร่างกายเขา
แน่นอน เขาไม่ใช่หุ่นยนต์ เขามีเลือด มีเนื้อ เหมือนกับช้าน...
ส่วนเจ้ารถคู่กรณี มันขับฉิวหายไปในกลีบเมฆ นานแล้ว เหอ ๆ ๆ ๆ (เจ้าของรถมันคงเป็นหุ่นยนต์ แหง ๆ )
เขานอนร้องโอดโอย.... ขยับขาไม่ได้ (ก็แน่ล่ะ จะขับรถเสยกับใครไม่คิดให้ถ้วนถี่ อย่าไปเล่นกับหุ่นยนต์)
ช้านเดินไปถามอาการ สังเกตุดูรอบ ๆ แทบไม่มีผู้คนเดินไปมาสักเท่าไหร่....
เขาร้องขอความช่วยเหลือ........ ฉันเดินเข้าไปใกล้ ๆ
เขายังมีเลือดไหลริน ออกมาจากร่างกาย
ฉันใจไม่ดีเรย.... หวิว ๆ ๆ เหมือนจาเป็นลม
เขายังคงนอนครวญครางด้วยความเจ็บปวด.....
ส่วนฉันยังคงเจ็บปวดใจไม่หายกับรถเมล์บรรทุกหุ่นยนต์คันตะกี้ ที่ไม่น่าคิดผิดขึ้นมากับพวกหุ่นยนต์พวกนั้นเล๊ย
ฉันเข้าไปพยุงเขา..... เขาลุกไม่ไหว เลือดเขาไหลมาตามร่างกายช้าน
แม้เขาไม่ใช่ผู้ชายตัวใหญ่ก็จริง แต่เขาก็น้ำหนักไม่เบาทีเดียว
ฉันเห็นผู้ชายคนนึงเดินมาใกล้ ๆ พวกเรา ฉันขอให้เขาช่วยพยุ่ง ชายคนนี้
ฉันภาวนาว่า อย่าให้เขาเป็นหุ่นยนต์เหมือนที่ฉันพบมาตะกี้เลย
ผู้ชายคนนั้นเดินมาใกล้ ๆ เขาเข้ามาช่วยเหลือ ประคอง พยุง ชายผู้ได้รับบาดเจ็บ
และแล้วค่ำคืนนี้ก็ยังมีมนุษย์ หลงเหลืออยู่บนโลกใบนี้
เรามนุษย์ทั้ง 3 คน กำลังช่วยกันไปถึงจุดหมาย คือ โรงพยาบาล
เลือดของชายบาดเจ็บ ยังไหลไม่หยุด ตามตัวและเสื้อฉัน และชายผู้ช่วยเหลือ
แดงฉานไปด้วยเลือดของกันและกัน
เขาถึงมือหมอ...... เขาปลอดภัย
ฉันเริ่มหมดแรง และกลิ่นตัวคุ้งไปด้วยคาวเลือดของมนุษย์ด้วยกัน
ชายคนนั้นหายไปแล้ว ท่ามกลางราตรีนี้
ฉันเช็คกับหมอให้แน่ใจว่า คนไข้ปลอดภัยจริง ๆ ฉันจึงเดินทางกลับบ้าน
ระหว่างนั้น เรียกแท็กซี่ แทบไม่มีคันไหนจอดรับฉันเลย
หรือว่า แท็กซี่เมืองนี้ เป็นหุ่นยนต์กันไปหมดซะแล้ว
ฉันเลยเรียกพี่วิน มอไซด์ ให้ขับขี่พาไปยังที่พำนักของช้าน
ฉันภาวนาอย่าให้เขาเป็นวิน มอไซด์หุ่นยนต์
เขามาและถามด้วยความเปนห่วง ว่าเกิดไรขึ้นกับฉัน
ฉันเล่า......เขาถาม
ฉันตอบ..... เขาเข้าใจ
ม้าเหล็กของพี่วินคนนั้นทะยานมาถึงหน้าบ้านฉัน......
ค่ำคืนนั้นฉันนอนหลับ จมกองเลือดของมนุษย์ด้วยกัน
ฉันดีใจ อย่างเหลือล้น....
August 30 คนเหมือนผลไม้ (สะใจ ๆ )บางทีคนเราก็เหมือนผลไม้
มนุษย์ในสังคมจึงมีตัวตนมากกว่าด่าน “นอก” และ “ใน” มากกว่าสองชั้น
เรามีเปลือก มีเนื้อ....
และลึกไปกว่านั้น เรามีเม็ด เหมือนผลไม้
เปลือกสำหรับสายตาสังคมที่เพ่งมองด้วยการบังคับและคาดหวัง
เนื้อคือรสชาติภายในของตัวตนที่คนใกล้ชิดสามารถลิ้มลอง
เม็ดคือการเก็บงำความลับอย่างรัดกุมและหลีกหนีไปไหนไม่พ้น
เห็นเปลือกจึงรู้ว่าเป็นคนประเภทใด ได้ชิมเนื้อจึงเข้าใจว่าเป็นคนอย่างไร
เม็ดมักมีรสขม ถูกทิ้งขว้าง ........
ที่น่าขำก็คือ เม็ดเป็นส่วนเดียวที่มีความเป็นไปได้ในการให้กำเนิดชีวิตใหม่
เม็ดเป็นปัจจัยสำคัญในการสร้างวัฏฏะให้วัฒนธรรมมนุษย์
แม้ว่าบางเม็ดจะเต็มไปด้วยคุณสมบัติที่น่ารังเกียจ
และเป็นศัตรูตัวร้ายที่สุดของสังคมก็ตาม
เห้อ....กำ กำ กำ ( วันนี้บทความเป็นปรัชญามาก)
August 28 จดหมายจากใจ 01 ถึงเพื่อนรัก VS จดหมายจากเพื่อนรักถึง 011. มันผ่านมาสักระยะนึงได้แล้ว ที่..... เมื่อใดที่หยิบรูปใบนั้นขึ้นมาดู
มันเหมือนอดีตโผล่ขึ้นมาทักทายปัจจุบันอีกครั้ง
มันเหมือนเป้าหมายที่เราร่วมสร้าง กำลังหยุดชะงักลง....
คำสัญญาของคนบางคน.....คำพูดในวันนั้น
เธอคนนั้นหายไประหว่างของระยะทางที่ก้าวเดิน
ยังรักและรอคอยเธอกลับมาเสมอ..... จาก 01
2. มันผ่านมาสักระยะนึงได้แล้วที่......เมื่อใดที่หยิบรูปใบนั้นขึ้นมาดู
มันเหมือนปัจจุบันหล่นหายไปในอดีตอีกครั้ง
มันเหมือนเป้าหมายที่เราร่วมสร้าง กำลังหยุดชะงักลง
คำสัญญาของโลกบางโลก..... จินตนาการในวันนั้น
จินตนาการกำลังถูกขโมยไประหว่างของระยะทางที่โลกเคลื่อน
ยังรักและรอคอยจินตนาการกลับมาเสมอ..... จาก ต้อม
August 26 Secret Room ห้อง (ถ้ำ) แห่งความลับห้อง (ถ้ำ) แห่งความลับ (secret room)
ขึ้นหัวข้อมานี่ไม่ใช่จะพูดถึงเรื่องของ Harry Potter กันนะ
ครือว่า... ตอนนี้ 01 ยังติดอยู่ในโลกของ 10 อยู่
โลกที่นับวัน มันยิ่งเคลื่อนเข้ามาใกล้กัน ด้วยแรงโน้มถ่วม ของ พลังอกาเป้ (อ่ะ...ปล่อยให้งง)
หลังจากที่ 01 ได้ย่างเท้าเข้าไปสู่โลกของ 10 และได้พบกับถ้ำ ๆ หนึ่งนั้น (ถ้าจำไม่ได้ให้กลับไปอ่านตอนที่แล้ว)
ขณะ 01 ออกมาจากถ้ำ และเหลียวหลังกลับไปมอง บนหน้าถ้ำ มีป้ายติดไว้ว่า 8
พอเห็น 8 ขาของ 01 ก็ก้าวไม่ออก เพราะในถ้ำ เลข 8 นั้น มีบางอย่างกำลังดำเนินอยู่
ที่หน้าถ้ำฝนเริ่มทำท่าจะตกอีกรอบแล้ว กลับไปตอนนี้คงเปียกแน่ ๆ
คิดได้ดังนั้น 01 จึงเดินเข้าไปในถ้ำหมายเลข 8 ของเจ้าของที่ชื่อว่า 10
มีควันไฟลอยขึ้นเบา ๆ ช้า ๆ ออกจากปล่องถ้ำนั้น เมื่อเดินไปใกล้ ๆ
ก็ 10 นั่นเอง ที่กำลังก่อไฟขึ้น ......ให้มันลอย นุ่ม ๆ สู่เบื้องบน ภายในถ้ำนั้น
+ ไง...ออกไปไม่ได้ใช่มั๊ยล่ะ 10 พูดพลางยิ้ม ๆ ๆ
+ 01 ไม่พูดอะไร ได้แต่พยักหน้าแทนการตอบ
+ ทำไมถึงกล้าเข้ามาเหยียบในโลก ชั้นล่ะ 10 ถามพลางสงสัย
+ ก็ไม่รู้สิ... เป็นไปได้ว่า โลกของเธออาจจะ ต้องการ พลังอกาเป้ ก็เป็นได้นะ
+ แล้วไอ้พลังอกาเป้ มันคืออะไรล่ะ ? 10 เริ่ม ง ง
+ อ่อ...เอาไว้สักวันชั้นจะบอกเธอเอง แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ซึ่งตอนนั้นเธออาจเข้าใจไปแล้วก็ได้
จริงสิ... ชั้นมีบางอย่างอยากจะถามเธอหน่อย
คือว่า...ชั้นอยากรู้แหล่งกำเนิดของสายฝน ในโลกของเธอ อยากรู้แหล่งกำเนิดสายน้ำ
ในโลกใบนี้ของเธอ เธอจะบอกชั้นได้ไหม ว่ามันอยู่ที่ใด บนโลกใบนี้?
+ เธออยากรู้ไปทำไม? 10 เริ่ม หงุดหงิดกับคำถามของ 01
+ ชั้นอยากอุดรอยรั่วจากฟ้า ในโลกของเธอ ชั้นอยากเห็นพืช พรรณ ธรรมชาติเริงร่ากับสายฝน
ที่ทำให้ชื่นฉ่ำ ไม่ใช่สายฝนที่ตกกระหน่ำ แทบทุกวันคืน
+ ชั้นไม่จำเป็นต้องตอบคำถามข้อนี้ของเธอ... เอาเป็นว่า ชั้นไม่ชินกับการที่มีใครเข้ามาถึงในถ้ำเลข 8 ของชั้น
10 พูดดังนั้นแล้วพลันหันหลังกลับ ให้ 01 อย่างไม่แยแสอีก
01 ไม่สนใจแต่เดินสำรวจทุกซอกทุกมุมในถ้ำนั้น จนได้ไปพบกับวัตถุประหลาด บางอย่างเข้า
01 เก็บวัตถุนั้นไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านซ้าย อย่างบรรจงและทะนุถนอม
+ จริงๆ แล้วมันเป็นแบบนี้นี่เอง 01 พึมพำเบา ๆ กับตัวเอง แล้วพลางเดินกลับไปที่ที่ 10 นั่ง
* อ่ะติดตามตอนต่อไป นะ แฟนคลับทั้งหลาย *
August 22 เพื่อนของ 01 กำลังติดโรคร้ายสวัสดีชาวโลก......
ช้านมาจากดาว 01 และฉันคิดว่า มีเวลาสำหรับชีวิตฉันอีกไม่นานในโลกใบนี้...
ถ้าฉันบอกว่า ฉันมาจากอดีต... คุณจะเชื่อฉันกันไม๊?
ฉันไม่ใช่คนของอนาคต ฉันคือคนของอดีต.... อดีตที่กำลังเบ่งบานของคน ๆ นึง
แต่วันนี้ อดีตของเขากำลัง ติดเชื้อร้ายแรง ชนิดที่ว่า อาจไม่มียาตัวไหนจะรักษาได้
ฉันกำลังมาต่อว่าคน ๆ นั้นด้วยตัวฉันเอง เพราะคน ๆ นั้นทำให้ดาวของฉันต้องมีมหันตภัย
ครั้งหนึ่ง ที่คน ๆ นั้นถือกำเนิดขึ้นมา.... มันตรงกับวันเด็ก คน ๆ นั้นร้องไห้จ้าเสียงดังลั่นรพ.
จนพยาบาลที่โรงพยาบาลนั้น ถึงกับทำนายว่า โตขึ้นเด็กคนนี้ต้องเป็นนักร้องอยู่ในแวดวงศิลปินแน่ ๆ ๆ
วันที่คน ๆ นั้นเกิด เป็นวันแห่งความภูมิใจของพ่อ - แม่ พี่น้อง มากมาย
พอคน ๆ นั้นเติบโต เขามักอยู่แต่กับหนังสือ คน ๆ นั้นเป็นคนที่อ่านหนังสือได้ตั้งแต่ อยู่อนุบาล
เรียกว่า ชอบอ่านทุกอย่างเกี่ยวกับหนังสือ และอ่านได้เร็วเกินอายุมาก ๆ
(คงไม่รู้สินะ ว่า ฉันเองเป็นคนสอนเขาอ่านตลอดเวลา ยามเขาเด็ก ๆ ในตอนพ่อแม่ เขาไม่อยู่ ฉันได้ละจากดาว 01
เดินทางมาสอนเขาเสมอ ๆ นั่นอาจเด็กเกินไปที่คน ๆ นั้นจะจำได้)
ผ่านมาได้สัก 2 ปี พ่อเขาได้ซื้ออีเล็คโทนมาให้เป็นของขวัญ
ยังจำได้ไม๊ เขา เล่นทั้งวันไม่ยอมกินข้าว กินปลา
(ก็ฉันนี่ล่ะนั่งอยู่เป็นเพื่อนเขาตลอด ก็คงจำไม่ได้อีกล่ะ เพราะเขายังเด็กเกินไป)
เขามักมีบางอย่างตั้งแต่เด็กคือ ความรักเพื่อนฝูง ฉันจำได้ติดตาว่า
ครั้งหนึ่งมีเด็กผู้ชายคนนึงมาแกล้งเพื่อนเขา.... เขาสู้แทนเพื่อนเขาไม่ถอย
กลับบ้านไปวันนั้นเลือดออก ตาช้ำ หน้าบวม เขาแอบร้องไห้ในห้องน้ำ ไม่เคยให้ใครเห็นน้ำตา
เขา นั้นโดนแม่ตีซ้ำอีก โทษฐานชอบรังแกคนอื่น
แต่เขาก็ไม่เคยปริปากพูดเรื่องจริงว่าเป็นไง เขาคิดว่า ความจริงก็คือความจริง ต้องใช้เวลาพิสูจน์
(พอจำได้แล้วล่ะสิว่า 01 อย่างฉัน นั่งปลอบอยุ่ในมุมห้องมืด ๆ กับคน ๆ นั้นตลอด เขาร้องไห้แทบเสียสติในคืนนั้น)
เพื่อนเจ็บ ฉันก็เจ็บด้วยเหมือนกัน
พอเข้ารร. เขามักได้แสดงกิจกรรมทุกครั้ง และเป็นนักร้องของรร.เสมอ
แต่ด้วยความขี้อายของเขา เลยทำให้เขามักบอกปัดการแสดงไปหลายเที่ยว
(แต่ฉันไง ฉันคนนี้คอยบอกให้เขามีกำลังใจ อย่ากลัว จำได้ไม๊ล่ะ)
เดี๋ยวมาเล่าต่อ ตอนนี้ต้องกลับดาว 01 ก่อน รู้สึกคน ๆ นั้นกำลังแย่มาก ต้องไปหาวิธีรักษาโรคของเขาก่อน
พรุ่งนี้จะกลับมาแถลงการณ์ต่อหน้าปวงชนชาวโลกต่อ
เมื่อ 01 แอบมาเที่ยวในโลกของ 10ท่ามกลางรติกาลอันมืดมิด.....
ปลายเท้าของฉันได้เดินลุกล้ำย่างก้าวผ่านเข้าไปในโลก ที่ฉันไม่คุ้นเคยมากนัก
มันแปลกจากโลก 01 ที่ฉันเคยรู้จักมาก...
บรรยากาศที่นี่มีสลัว ๆ ทึม ๆ ขมุกขมัว
ฝนฟ้าทำท่าจะตกอยู่ตลอดเวลา..... มีลมพัดกรรโชกมาเป็นระยะ ๆ ๆ
พื้นแผ่นดินแทบไม่มีที่เหลือจะให้วางปลายเท้าลงได้ง่าย ๆ
แผ่นน้ำที่นี่ช่างกว้างใหญ่ อุดมไปด้วย เมฆหมอก ที่ กำลังมารวมตัวกัน ....เพื่อจะสร้างเม็ดฝน
ให้เทลงมาบนผืนแผ่นน้ำอีกครั้ง เหมือนประหนึ่งว่า ฟ้าในโลกใบนี้ร้องไ ห้อยู่ตลอดเวลา
เฮ้...หวัดดี ชื่ออะรัยเหรอ ฉันตะโกนถามฝ่าสายลมที่กรรโชกอยู่ตลอดเวลา
หวังว่าที่นี่คงไม่ใช่ดาว M78 ที่มนุษย์อย่างอุลตร้าแมนพำนักอยู่หรอกนะ
และก็คงไม่ใช่โลกใบสีฟ้า ที่มีนายก หน้าเหลี่ยม คอยจับมือดูดปากอยู่กับเพื่อนสนิทที่ชื่อว่า "เงินตรา" แน่ๆ
ฉันยังคงเดินสำรวจโลกใบนี้ไปเรื่อย ๆ ฝนเริ่มโปรยลงมาเป็นระรอกแล้ว
ฉันไม่ชอบที่จะรู้จักอะไร โดยที่ไม่มีชื่อ .... ฉันขอเรียกโลกใบนี้ว่า 10 และกัน
เผื่ออาจจะได้เป็นเพื่อนกับเจ้า 01 ของฉันได้บ้าง
10 ไม่ตอบโต้หรือว่าอะไร กับชื่อนี้ที่ฉันตั้งให้
ฉันทึกทักเอาเองว่า มันคงชอบชื่อนี้อยู่ไม่น้อย เพราะ ตอนฉันเรียกชื่อ 10
ฟ้าก็คะนอง และผ่าเปรี้ยง ๆ ลงมาราวกับมันเห็นด้วยอย่างแรง กับชื่อนี้
ฉันเริ่มเปียกปอน และปากเริ่มสั่น ก็ 10 อ่ะดิ เล่นอาบน้ำให้ฉันซะชุ่มฉ่ำ ข้างหน้ามีถ้ำอยู่.... คงจะพอเป็นที่หลบสายน้ำจากเจ้า 10 ได้
สองเท้าฉันเริ่มขยันทำงานมากขึ้น จากที่เอื่อยเฉื่อย กลายเป็นก้าวยาว ๆ ๆ
ก้าวเร็ว ๆ ๆ ๆ และ ก้าวถี่ ๆ ๆ ซึ่งมันกำลังดีใจ ที่เห็นสถานที่ ๆ จะพำนักพักได้ในราตรีนี้
....โอ้ว MY GOD ...ฉันกำลังยืนอยู่จุดใดในโลกใบนี้กันแน่
สิ่งที่ฉันเห็นบอกหน่อยว่าไม่ได้ฝันไป หรือเราทะลุลื่น ไหลออกมานอกมิติ ไหนกันแน่เนี่ยะ
ความงดงาม สีสรร กลิ่นหอม มันหาไม่ได้เลยในโลกใบไหน ๆ
ประกายของถ้ำแวววาว จับตาประหนึ่งเพชรเม็ดงาม
มันสว่างไสว ๆ ไปทั่วในถ้ำแห่งนี้ หรือว่า นี่อาจเป็นหัวใจหลัก ของโลก 10
ฉันเห็นเมล็ดพืช มากมาย ที่ตายลง และตกจากต้นไม้กลางถ้ำนั้น กำลังงอกงามขึ้นอย่างสมบูรณ์
โลกสีทึม ๆ ใบนี้ ที่เรียกว่า 10 จะมีความงดงามแบบนี้ซ่อนอยู่ได้ยังไงกัน
ฉันเคยได้ยินว่า การที่คนเราจะได้รับสิ่งใหม่ ๆ บางครั้งต้องยอมให้ตัวเองตายและเปื่อยเน่า
เพื่อจะรับสิ่งใหม่ ๆ ที่ดี และจำเริญขึ้นมาได้ ซึ่งบางครั้งมันต้องผ่านกระบวนการที่เรียกว่า "ความเจ็บปวด"
* แต่ไม่ได้เจ็บปวด อย่างเพลง ปาล์มมี่นะ *
หรือว่า ความงดงามนี้กำลังจะเบ่งบาน กัดกิน และต่อสู้กับความร้ายกาจ อันมืดมน ด้านนอกโน้น
ตรงกลางถ้ำ มีผู้หญิงคนนึง นั่งอยู่.....
เธอร้องไห้แข่งกับสายฝนด้านนอกอยู่ ...
ตัวเธอสั่นเทา เธอร้องไห้จนตัวโยน เสียงกระซิก ๆ ๆ ดังแข่งกับสายฝนด้านนอก
. .
เธอเป็นใคร? มาทำอะไรอยู่ในนี้?
หรือว่าเธอจะเป็นเจ้าของถ้าแห่งนี้?
เธอหันมามองหน้าฉัน....ดวงตาเธอแดงก่ำ ใบหน้าเธอเศร้า และซีดเผือด ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆ เธอ ฉันกลับพบเธอคนนั้นอีกคนนึง นั่งอยู่ข้าง ๆ กัน
หรือเธอจะมีฝาแฝด....
แต่ที่น่าแปลกตรงที่เธออีกคนนั้น หน้าตาสดใส มีรอยยิ้มที่สวยงาม
ใบหน้าอิ่มเอิบด้วยความสุข และกำลังกวักมือเรียกฉันให้เดินเข้าไปหา
เธอผู้มีใบหน้าสดใส กำลังล้วงเอาบางอย่างออกมาจากถุงเป้ ข้าง ๆ เธอ
มันคือกล้องถ่ายรูป เธอทั้ง 2 คน กวักมือเรียกฉันอีกครั้งนึง
เธอคนที่หน้าตาสดใสไปตั้งขากล้อง และตั้งเวลาสำหรับการถ่ายเรียบร้อยแล้ว
ฉันค่อย ๆ เดินไปนั่งข้าง ๆ เธอทั้ง 2 พวกเรายิ้ม ขณะที่กล้องกำลังเก็บภาพพวกเราอยู่
เราทั้งสามวิ่งไปดูภาพพวกเราที่กล้องบันทึกไว้ ฉันยิ้ม... เธอยิ้ม และเธออีกคนก็ยิ้ม
ภาพถ่ายที่ออกมา มีแต่ความงดงามของถ้ำแห่งนี้ และด้านนอก เป็นสายฝนที่กำลังโปรยปราย
ท่ามกลางความมืด และแผ่นน้ำที่เวิ้งว้าง
และมีเพียงเงาของพวกเรา 3 คนที่ยิ้มแฉ่งกันอย่างเต็มที่
ฉันคิดว่าได้เวลากลับไปอยู่ในโลกของ เขาคนนั้นได้แล้ว (เขาผู้เป็นเจ้าของโลก 01 แต่เพียงผู้เดียว)
และเธอ ผู้มีทั้งด้านงดงาม และ รอยยับของความเศร้าโศก (เธอก็เป็นโลกของ 10 แต่เพียงผู้เดียว)
* ได้แรงบันดาลใจ จากเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริง กลางดึกเมื่อคืนนี้ ทำให้ฉันอยากเข้าไปอยู่ในโลกของพี่คนนึงจริง ๆ จะได้ไปค้นหา ตรวจตราว่า ทำยังไงที่โลก 10 ของพี่คนนั้น ถึงจะไม่มีฝนตกอยู่ตลอดเวลา *
ทำไงดีอ่ะเจ๊...ภนิตา????
August 14 โลกของ 01ในโลกแห่งความจริงนี้ คนต่างจำลอง และสร้าง สิ่งที่เรียกว่า hero หรือยอดมนุษย์ไว้ในใจ ไว้เป็นแบบอย่าง
ไม่ว่าจะเป็น ไอ้มดเอ็กซ์ ultra man , หน้ากากเสือ , super man, battman, x-men ฯลฯ
หรือแม้แต่ตอนนี้ในเมืองไทยก็ มีคนพยายามสร้าง ฮีโร่ ให้คนไทยคือ มนุษย์เหล็กไหล
เหมือนกับบอกเป็นนัย ๆ ว่า คนพยายามหนีจากโลกความจริง สร้างสิ่งที่เป็นจินตนาการ ให้ออกมาวิ่งพล่านกัน
ในโลกใบนี้.....
ฉันก็เป็นคนนึง ที่พยายามสร้างสิ่งที่มันไม่เคยปรากฏบนโลกใบนี้ ไว้ภายใน...
เออ...จะเรียกว่าไรดีอ่ะ ภายใน สิ่งที่เป็นมิติ ....มันไม่มีชื่อเรียกอ่ะ เรียกมันว่า 01 ละกัน
ฉันพยายาม ทำความรู้จักกับ เจ้า 01 มานานและ
ทั้งพยายามเฝ้าสังเกตุ....เฝ้าดูแล ห่วงใย
อยากรู้จังว่า เจ้า 01 เป็นเพศใด เพราะว่าตอนนี้เจ้า 01 ไม่มีเพศ
ก็ฉันจะได้วางตัวถูกกับ คุณ 01 ไงคะ
บางวันคุณ 01 ก็อ่อนหวาน โรแมนติกเสียเหลือเกิน
แต่บางวันคุณ 01 ก็กลับกล้าหาญ เข้มแข็ง แมนมาก ๆ ๆ ๆ
เวลาที่ฉันได้อยู่ในโลกใบเดียว และหายใจร่วมกับโลกคุณ 01 นั้น
ฉันลืมทุกอย่างภายนอก หมดสิ้น
ไออุ่น กลิ่นตัวของคุณ 01 ยังคงตราตรึง อยู่ในร่องจมูก ฉันไม่เลือน
ตอนฉันยังเด็ก ๆ ๆ 01 สร้างโลกใบนึงไว้ให้ฉัน
เราเข้าไปนั่งคุยกัน..... เล่นกัน สนุกจนแม้แต่พ่อ กับแม่ก็ตามหาฉันไม่เจอ
มีบ้างในบางคราวที่ฉันโผล่หัวออกไปดู แล้วเอาเท้ายื่นออกไปแตะ กับโลกภายนอกของ 01
มันรุ่มร้อน... เสื่อมโทรม บางด้านก็ หนาวยะเยือก จนตัวสั่น
แต่เวลาในโลกของ 01 มันช่างสั้นเสียเหลือเกิน
บางทีฉันต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ มาแบบลับ ๆ ๆ เพือมาเจอกับ 01
1 วันมี 24 ชม. ในโลกสีฟ้าใบนี้
แต่ในโลกที่หลากสีของ 01 ไม่มีเวลา
ไม่มีนาฬิกา ไม่มีความยาว ความสั้น
มีแค่ฉันและเธอ...... (อันนี้อยากอ้วก เลี่ยนซะ)
** เดี๋ยวมาเขียนใหม่ ตอนนี้ 01 ไป กินข้าว เดี๋ยวตามไปเดทกับ 01 ก่อน ****
August 13 มีพี่สาวทั้งที ทำไมต้องบ๊องส์ ๆ ด้วยฟะเมื่อวานเกือบตาย..... แน่ะช้านนนน
ก็ยายพี่สาว บ๊องส์ ๆ คนนึงอ่ะ ทำให้ต้องเปงห่วง
จะโทรก็โทรไม่ได้ หงุดหงิดเฟ้ย.... ดันปิดโทรศัพท์ซะนั่น
คนเปงห่วงนะเว้ย..... ไอ้พี่บ้า ใจร้ายยยยย
วันนี้ยิ่งมีข่าวว่า พี่กับน้องทะเลาะกัน แล้วน้องไปโดดให้รถไฟฟ้า ชนอยู่ด้วย
เอากันเข้าไป.........
เกิดมาเป็นน้องดี ๆ ๆ ให้แล้ว ยังทำกันแบบนี้อีก เหอ ๆ ๆ ๆ ๆ ( เออ...สัญญากันแล้วนะว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก)
โทรไปหาพี่แก ตั้งแต่ทุ่มนึง ยัน จะตี 3
ไม่ปรากฏสัญญาณตอบรัก ใด ๆ ๆ ๆ
ไอ้พี่บ้าเอ๊ยส์.........
กว่าจะคิดได้ก็เกือบตี 3 ว่า ควรนอนพักผ่อนเอาแรงก่อนดีกว่า ไว้พรุ่งนี้
ค่อยกดหาไอ้พี่บ๊องส์ อีกที
ตื่นมาเช้าวันใหม่และ ก็รีบกดโทรศัพท์หาตลอด
น่านเอาเข้าไป.... ยังไม่เปิดเครื่องอีก
จะเล่นเกมส์กันนานอีกแค่ไหนเนี่ยะ ยายบ๊องส์เอ๊ย
สิ่งสุดท้ายที่ทำเมื่อคืนก่อนนอน คือ กดโทรศัพท์
และสิ่งแรกที่ทำตอนตื่น ก็คือ กดโทรศัพท์
และคิดว่าจะยังคงดำเนินต่อไป คือ กดโทรศัพท์ แง ๆ ๆ ๆ ๆ มือหงิกแล้วนาเฟ้ย
เอาฟระ ความพยายามอยู่ที่ไหน ความพยายามก็จะอยู่ที่นั่น เง้อ.....
โอ๊ะ ...โอว... ติดแล้ว ๆ ๆ ๆ ๆๆ
ตืด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
โห ยายพี่บ้า เสียงที่รับสาย ทำเป็นอ่อนหวาน นุ่มนวล เชอะ....
เมื่อคืนเหมือนฆ่าน้องคนนี้ทั้งเป็นเลย โกดเฟ้ย.!!!!!!! Z(รู้ตัวป่ะนั่น)
เออ....ได้รู้ว่ายังมีตัวตนอยู่ก็พอใจล่ะ
แล้วสัญญากันไว้แล้วนะ อย่าลืมนายะ+++
ว่าจะ.....และจะไม่..... และก็จะ.......
โอเคตกลงตามสัญญานี้นะ
โล่ง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
อก อก อก อก อก อก อก
อิชั้นจะได้ทำอะไรได้ซักกะที ..............
ไปเล่นเปียนโน คลายเครียดดีกว่า.....
ชีวิตมีอะไรสนุก ๆ และท้าทายรออยู่ตั้งเยอะ..........
สุดท้าย ขอกล่าวคำอำลา ณ วันนี้
ไอ้พี่บ้า....ไอ้พี่บ๊องส์ ....ไอ้พี่ติงต๊องส์...... นี่ล่ะพี่ช้านนนนนนนน
|
|
|
